آلبوم تولد عشق

میلاد

برای روز میلاد تن من، نمی خواهد پیرهن شادی بپوشی

به رسم عادت دیرینه حتی، برایم جام سر مستی بنوشی

برای روز میلادم اگر تو، به فکر هدیه ای ارزنده هستی

منو با خود ببر تا اوج خواستن، بگو با من که با من زنده هستی

که من بی تو نه آغازم نه پایان، تویی آغاز روز بودن من

نزار پایان این احساس شیرین، بشه بی تو غم فرسودن من

نمی خواهم از گلهای سرخ و آبی، برایم تاج خوشبختی بیاری

به ارزشهای ایثار محبت، به پایم اشک خوشحالی بیاری

بزار از داغی دستهای تنهات، بگیره هرم گرما بر سر من

بزار با تو بسوزه جسم خسته ام، ببینی آتش و خاکستر من

تو ای تنها نیاز زنده بودن، بکش دست نوازش بر سر من

به تن کن پیرهنی رنگ محبت، اگر خواستی بیایی دیدن من

حلقه طلایی

یه حلقه طلایی اسمتو روش نوشتم

می خواهم بیام دستت کنم بیای تو سرنوشتم

دو تا دل از جواهر،می خواهم برات بیارم

که بندازم به گردنت همیشه یادگارم

می گیره دل بهونه،می یام به سوی خونه ات

اگه کسی نبینه،می گم شدم دیوونه ات

میدونی توی دنیا، به غیر تو ندارم

اگه بخوای دلم رو به زیر پات می زارم

نمی دونی دلی که بیقراره

اگه بگی بله چه حالی داره

برات لباسی از حریر می یارم

نگینش از ماه پولک از ستاره

خدا کنه تا جون درام باشی گل بهارم

یه روز نیاد به من بگی دیگه دوستت ندارم

بریز به روی شونه هات، زلفات و دسته دسته

می خواهم که تاج مروارید، روی موهات بزارم

تمنا

هر کس به تمنای کسی غرق نیاز است

هر کس به سوی قبله خود رو به نماز است

هر کس به زبان دل خویش زمزمه ساز است

با عشق در آمیخته در راز و نیاز است

ای جان من تو، جانان من تو

در مذهب عشق، ایمان من تو

پیداست که کوتاه شود با رفتن جانم

این دست تمنا که به سوی تو دراز است

هر که در عشق تو گم شد، از تو پیدا می شود

قطره ناقابل دل، از تو دریا می شود

دستی که به درگاه خدا، بسته پل عشق

کوتاه نبینم که این، قصه دراز است

خاصیت عشق می جوشد از تو

دل رنگ آتش می پوید از تو

هر گوشه این خاک که دلسوخته ای است

از دولت عشق تو در میکده باز است

دیگر چه می خواهی

من که عمرم را به پایت ریختم، زندگیها را به پایت ریختم

ای تو دیروز منو امروز من، من که فردا را به پایت ریختم

دیگر چه می خواهی دیگر چه می خواهی

من که با خوب و بد تو ساختم، آبرویم را به خاک انداختم

در سفر تا هفت شهر عشق تو، من که مرزی تا جنون نشناختم

دیگر چه می خواهی دیگر چه می خواهی

من که همچون بت پرستیدم تو را، هر کجا رفتم فقط دیدم تو را

با تمام گریه هام از دست تو، می شکستم بغض و خندیدم تو را

پس چرا آزردنم را دوست داری،حسرت و غم خوردنم را دوست داری

مثل من هرگز کسی عاشق نبوده، سوختن از عشق را لایق نبوده

از تو ام بر آتش و خاموشم از تو، تا نگویی در وفا صادق نبوده

هر چه می سوزم تو می گویی کم است، قصه ام ورد تمام عالم است

هر چه را می خواستی، از من به دست آورده ای

مرگ غرورم بس نبود، که قصد جانم کرده ای

من که دنیا را به پایت ریختم، زندگیها را به پایت ریختم

دیگر چه می خواهی دیگر چه می خواهی

پرواز

بدون تو چه پروازی، چه احساسی چه آوازی

تویی که از صدای من، شراب کهنه می سازی

بیا خوبم که می دانم، در این بازی نمی بازی

نیاز و تو خودم کشتم، که هرگز تا نشه پشتم

زدم بر چهره ام سیلی که هرگز وا نشه مشتم

من آن خنجر به پهلویم،که دردم را نمی گویم

به زیر ضربه های غم، نیفتد خم به ابرویم

مرا گر اینگونه خواهی دلت را آشیانم کن

من آن نشکستنی هستم بیا و امتحانم کن

غرور ای ناجی حرمت تو با من پا به پایی کن

به هنگام سقوط من، تو در من خودنمایی کن

من آن خورشید زر پوشم، که با ظلمت نم یجوشم

به جز آغوش دریاها، نم یگیرم در آغوشم

من آن دیوانه پر بارم، که در خودواژه ها دارم

درون دشت اندیشه، به غیر از گل نمی کارم

من آن ابر بهارانم، که از خاشاک بی زارم

به جز بر چهره گلها، نمی گریم نمی بارم

دل

این پدر سوخته دل، این پدر سوخته دل

این پدر سوخته عاشق بی تاب دله

این که می گیره ز من شب همه شب خواب دله

مست می ناب دله، اونی که میشه آب دله

یا میگه بمون بمون، یا که برو یا که بیا

من یه فرمانبر بیچاره ارباب دله

تار و پود من و این ناله و فریاد و فغان

تن من ساز پر از قصه و مضراب دله

این که بی صبر و قراره، همه شب تا به سحر

خلق عالم در خوابند و بی خواب دله

تو ز من غافلی و روی نیازم همه تو

تو نماز منی و گوشه محراب دل

با من باش

گلکم نازکم، گله کم کن، کمکم کن کمکم

چونکه از همیشه دیوونه ترم با من باش

چونکه آبروی عشق و می خرم با من باش

چونکه بد جوری سزاوار توام با من باش

حالا که حوصله ات و سر می برم با من باش

باش تا بهتر و بهتر باشم

باش تا از این همه سر باشم

باش تا هق هق من بند بیاد

باش که چشم من آفتاب می خواد

بابا

چشمات و وا کن و ببین، ببین که بابا اومده

بابا با یه عروسک، خوشگل و زیبا اومده

چشمات و تو چشم بابا،یه بار باز و بسته کن

نظر به حال دل این، عاشق دلشکسته کن

چه شبهایی به شوق تو، اومدم و خواب بودی

تو دستهای عاشق من، همیشه کمیاب بودی

اینها همش تقصیر ماست، تو که گناهی نداری

به جز به آغوش پدر، به جایی راهی نداری

کبوتر دو برجم،الهی که فدان بشم

نزار که بیچاره اون، گریه بی صدات بشم

من واسه تو دلواپسم، تو واسه عروسکها

من واسه تو می میرم و، تو واسه بازیچه ها

دلشادم از شادی تو، سر مستم از خنده تو

اما ته دل نگران، برای آینده تو

آلبوم پرواز

بهانه

ای تو بهانه، واسه موندن، ای نهایت رسیدن

ای تو خود لحظه بودن، تو طلوع صبح و خورشید و دمیدن

ای همه خوبی، همه پاکی، تو کلام آخر من

ای تو پر از وسوسه عشق، تو شدی تمامی زندگی من

اسم تو هر چی که میگم، همه تکرار تو حرفهای دل من

چشم تو هر جا که میرم، جاریه تو چشمهای منتظر من

تو رو اون لحظه که دیدم، به بهانه هام رسیدم

از تو تصویری کشیدم، که اونو هیچ جا ندیدم

تو از نگاهت شناختم، قصه از عشق تو ساختم

تو رو از خودت گرفتم، با تو یک خاطره ساختم

دنیای منی

می خواهم ازت دور شم اما نمیشه

مثل تو مغرور شم اما نمیشه

هزار هزارون بار دل و شکستی

می خواهم که رنجور شم اما نمیشه

دوستت دارم، تویی بال وپرم

دنیای منی، ای تاج سرم، دردت به سرم

تا دنیا دنیاست تو مال منی، تو سرنوشت هام دنبال منی

به باغ و بستان من گل نمی خواهم، تو بهار هر سال منی

اگه هر لحظه با من قهر کنی، زندگی رو به کام من تلخ کنی

اگه با بهانه های جور واجور، منو رسوا توی این شهر کنی

دل پر از غصه و غم نمیشه، عشق من ذره ای کم نمیشه

من فدای قهر و آشتی هاتم، به خدا دوستت دارم همیشه

عطش

این چه عشقی است، چه عشقی است، که در دل دارم

من از این دل، از این دل، چه حاصل دارم

می گریزی ز منو در طلبت، باز هم، باز هم، کوشش باطل دارم

باز لبهای عطش کرده من، عشق سوزان تو را می جوید

می تپد قلبمو با هرتپشی،قصه عشق تو را می گوید

بخت اگر از تو جدایم کرده، می گشایم گره از بخت چه باک

ترسم این عشق سرانجام مرا، بکشد تا به سرا پرده خاک

رویا

من از این دنیا چی می خواهم، دو تا صندلی چوبی

که منو تو رو بشونه، واسه گفتن خوبی

من از این دنیا چی می خواهم، یه وجب زمین خاکی

همون قدر که یک اتاقک، بشه خونه خیالی

من از این دنیا چی می خواهم، یه جعبه مداد رنگی

بکشم رو تن دنیا، رنگ خوبی و قنشگی

آدمک های دست و دلباز، از تو قلک طاقچه

بردارند بذر محبت، واسه بارداری باغچه

من از این دنیا چی می خواهم، دو تا بال برای پرواز

برم تا روز تولد، برسم به فصل آغز

برم پیش بچه هایی، که یه لقمه نون ندارند

که یه شب با یک دل سیر، چشماشون رو هم بزارند

بگم که غصه ها سر اومد، گریه بس که بهتر اومد، گریه بس که بهتر اومد

چراغ خونه

نور و چراغ خونه این دل دیوونه تویی

ماه تویی، مهر تویی، عزیز در دونه تویی

اومدی شبهای عمرم و چراغونی کنی

خوش قدم تو هر قدم، غمها مو قربونی کنی

ستاره خونه ام شدی، تو وصله جونم شدی

واسه شبهای زندگی ستاره درمونم شدی

چشم و دل حریصم از دیدم تو سیر نمیشه

راز و رمز عشق تو، هیچ جوری تعبیر نمیشه

دعای خیر مو می خواهم، سرمه چشمونت کنم

از هر چی چشم بد که هست، یه جوری پنهونت کنم

اومدی

اومدی که عشق و با تو بشناسم، دنیای شور و نشاط و بشناسم

اومدی که زیر سایه تو من، چشمه آب و حیات و بشناسم

تو خوبی، تو ماهی ، فدات بشم الهی الهی الهی

واسه من تو دنیا، تو تنها تکیه گاهی، امیدی پناهی

چو نسیم نوبهاران، به نوازش گلستان اومدی

مثل یک بارون رحمت، به نجات سبزه زاران اومدی

تو همون فرشته ای که روز و شب لحظه شماری کردم

واسه دلداری دادن، به من زار و پریشون اومدی

شب بی ستاره بودم، تو همان خورشیدی که به من تابیدی

در هوای چاره بودم، گنج خوشبختی رو تو به من بخشیدی

خوب من

زندگی با تو چقدر قشنگه، خوب من

آسمون عشق چه آبی رنگه

سر بزار آروم به روی شونم شیرینم

وقتی که خسته از این زمونم

ای غم عشق تو چاره من

بودنت عمر دوباره من

توی این شبهای بی ستاره

چشمهای قشنگ تو ستاره من

خوبه من، ای طبیب مهربون دل بیمار من

مال من، چشم تو چراغ روشن به شب تار من

راه من، وقتی که پر از بهونه ام، تویی غمخوار من

الهه ناز

باز، ای الهه ناز، با دل من بساز

کین غم جانگداز، برود ز ببرم

گر

دل من نیاسود، از گناه تو بود

بیا تا ز سر، گنهت گذرم

باز

می کنم دست یاری به سویت دراز

بیا تا غم خود را با راز و نیاز، ز خاطر ببرم

گر

نکند تیر خشمت دلم را هدف

به خدا همچون مرغ پر شور و شرر، به سویت بپرم

آنکه او ز غمت دل بندد چون من کیست

ناز تو بیش از این بهر چیست

تو الهه نازی در بزمم بنشین

من تو را وفا دارم، بیا که جز این، نباشد هنرم

این همه بی وفایی ندارد ثمر

به خدا اگر از من نگیری خبر، نیابی اثرم

آلبوم یکی را دوست می دارم

یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند

نگاهش می کنم، شاید بخواند از نگاه من، که او را دوست دارم

ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند(وای)

به برگ گل نوشتم من، که او را دوست می دارم

ولی افسوس، او گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند

صبا را دیدم و گفتم صبا، دستم به دامانت

بگو از من به دلدارم، تو را من دوست می دارم

ولی ناگه ز ابر تیره برقی جست و روی ماه تابان را بپوشانید

من به خاکسترنشینی، عادت دیرینه دارم

سینه مالامال درد، اما دلی بی کینه دارم

پاکبازم من ولی، در آرزوی عشق بازی

مثل هر جنبنده ای، من هم دلی در سینه دارم

من عاشق عاشق شدنم من عاشق عاشق شدنم

در کدامین مکتب و مذهب، جرم است پاکبازی

در جهان، صدها هزاران پاکباز، هر سینه دارد

کار هر کس نیست مکتب داری این پاکبازان

هدیه از سلطان عشق، بر هر دو پایم پینه دارم

من از بیراهه های هله بر می گردم و آواز شب دارم

هزار و یک شب دیگر، نگفته زیر لب دارم

مثال کوره می سوزد تنم ازعشق، امید طرب دارم

حدیث تازه ای از عشق مردان حرب دارم

من عاشق عاشق شدنم

من عاشق عاشق شدنم

راز

چشمهای تو نوز کوچه باغ روزه

چشمهای من ظلمت شب نیازه

با هم دیگه راز و نیازی داشتیم

حکایت دور و درازی داشتیم

اما پس از اون آشنایی

آن همدلی آن هم زبانی

از گرد راه اومد جدایی

رفتی و چشم برام گذاشتی

تو این قفس تنهام گذاشتی

حالا نمی دونم کجایی

کاشکی یکی بود، ما رو با هم آشتی می داد

کاشکی چشمهامون باز تو چشم هم می افتاد

امروز اگه تاریک و خاموش و سیاهه

فردا که شد دنیا پر از خورشید و ماهه

جدایی

محض رضای خدا، به من بگو بی وفا

بعد یه عمر آشنایی، چرا گشتی جدا

گفتی تا روز پیری تا وقتی که بمیری

تا دنیا دنیا باشف، پیشم می مونی و نمی ری

بگو با که هستی، حالا کی رو می پرستی

دستهای گرمت و گذاشتی تو چه دستی

تو تاریکی شبهای منه زار

بگو شمع شب افروز که هستی

یاد تو

بی تو ای روشنگر شبهای من

بوسه می زد، نامه بر لبهای من

در بلور اشک من یاد تو بود

در سکوت سینه فریاد تو بود

محفل سرخ شفق، رنگ تو داشت

پرده های ساز آهنگ تو داشت

تو شادی گذشتمی، بخت سعید رفتمی

تو هیاهوی غریب، بهونه قشنگمی

گفتی نگو دوستت دارم، حرفتو باور ندارم

اشتباه می کنی بازم

دوستت دارم قد خدا، قد تموم قصه ها

تو رو قسم به عشقمون، یه شب دیگه پیشم بمون

چرا تو باور نداری، حرف دل عاشقمو

چرا تو تنها میزاری، دستهای سرد خستمو

بیا که با صدای تو، مهر سکوت و میشکنم

هزار هزارشعر و غزل، نخونده فریاد می زنم

کوچه

امشب ای سرو من در کنار کیستی

دوش بودی یار من، امروز یار کیستی

برده ای صبر و قرار از من، رفتی از نظر

ای قرار جان و دل صبر و قرار کیستی

امشب سر هر کوچه، دنبال تو می گردم

هر رهگذری گوید، من عاشق و ولگردم

از رهگذران پرسم من جا و مکان تو

بر هر رهگذری گویم، من نام نشان تو

گر می شنوی صوتم، آواز به این جایم

تا پر بکشم سویت، من واده و شیدایم

من دور تو می گردم

من دور تو می گردم

در مسجد و میخانه من نام تو را گویم

در کعبه و بتخانه من باز تو را جویم

طناز

طناز من ای ناز من ای ، ناز

ناز من ای ناز

باز از تو میگم تو شعر و آواز

تو شعر و آواز

باز هم با هم می خندیم، باز با هم می رقصیم

اما نه به این ساز

این زندگی این جور نمی مونه

عشق من ازم دور نمی مونه

صاحب داره دنیا همه کاراش

هیچ جوری که ماجور نمی مونه

دنیام که به تاریکی شبهاست

تو چشمهای من اشک یه دریاست

از اونچه منو زنده میزاری

عشق تو عزیز و عشق فرداست

گفتم که خدا عزیز ترینه

نازش بکشید که نازنینه

باز رد میشه ابر پاره پاره

مهتاب میاد و ماه و ستاره

بیا دستم بگیر

من از خورشید عشق تو جوونم

من از تو و تو رو از خودم می دونم

بزار بتابه خورشیدت به جونم

بمون ای خود من تا من بمونم

ببین آوای سبز گریه هامو

تویی فقط که می شنوی صدامو

تویی تنها که با من همزبونی

تویی که مثل زندگی می مونی

دلم تنگه نخون آواز رفتن

مثل مرگه برام از تو گذشتن

بیا دستم بگیر افتادم از پا

نزار جون بسپرم اینگونه تنها

تو که نیستی غم چشمهام یه دنیاست

دلم سیاه تر از تموم شبهاست

بیا بشکن طلسم این شبهارو

بیا نابود کن این سایه هارو

بازم از دست میرم چاره ای کن

بگو باشم فقط اشاره ای کن

ای دل بلا

آزاد بودم من، گرفتارم تو کردی

مفتون مه رویان عیارم تو کردی

من اهل بودم، رندان می خوارم تو کردی

با می فروشان این چنین یارم تو کردی

ای دل بلا ای دل بلا ای دل بلایی

ای دل سزاواری که دایم مبتلایی

از مای آخر خسمه جان ما چرایی

دیوانه جان آخر چه این کارم کجایی

روزم سیه، حالم تبه، کردی تو کردی

ای دل بسوزی هر گنه کدی تو کردی

تا چند می سوزی دلا خود را و ما را

ما هیچ، رحمی کن به خود آخر خدا را

تا چند خواهی عشق درد بی دوا را

تا کی جان باید خریدن این بها را

مجنون شوی دیوانه ام کردی تو کردی

از خود مرا بیگانه ام کردی تو کردی

آخر دلا تا کی غم بیهوده خوردم

ما را به این میخانه هان، میخانه بردم